Strzyżaki atakują w lesie. Są niebezpieczne. Mogą zakazić człowieka boreliozą Foto: - / 123RF. Chodząc po lesie należy uważać na strzyżaki. To latające owady, które najczęściej Wysyłają za ich pomocą złośliwe oprogramowania, które są niebezpieczne nie tylko dla adresata wiadomości, ale również całej organizacji. Jak pokazał niedawny cyberatak na podmioty w Czterdzieści pięć lat prowadzenia statystyk rejestracji udowodniło, iż szczepienia są zarówno zbędne, jak i niebezpieczne. W dwóch częściach. Alfred R Wallace, doktor nauk prawnych. Wydanie drugie z poprawkami, uwagami i załącznikiem autorstwa Alexandra Wheelera. Londyn: E. W. Allen, 4 Ave Maria Lane, 1889. cash. Strona główna Porady SUPLEMENTY - CZY ZAWSZE SĄ NIEBEZPIECZNE? PPorady 29 października 2021 Rynek suplementów jest ogromny i zróżnicowany. Do ich produkcji wykorzystuje się około 400 substancji, z czego w Unii Europejskiej około 50% stanowią witaminy i minerały. Mamy też enzymy, prebiotyki, probiotyki, olejki eteryczne, składniki roślinne i inne substancje. Dostępne są suplementy na odchudzanie, na wzmocnienie skóry i paznokci, suplementy dla kobiet oraz suplementy na pamięć i koncentrację. Opcji jest wiele. Uśmiechnięci farmaceuci czy lekarze mogą nas kusić niesamowitymi tabletkami, które sprawią, że poczujemy się ożywieni i dodadzą nam potrzebnej energii. Czy suplementy diety są rzeczywiście najlepsze? Nie. Mają one swoje plusy i minusy, tak jak wszystko inne. Zacznijmy od potencjalnych zagrożeń, czyli minusów. Interakcje leków i suplementów Często zapominamy o uwzględnieniu interakcji z lekami. Choć powszechnie mówi się, że leki nie powinny mieć soku grejpfrutowego czy mleka, to wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że suplementy mogą zmieniać lub zmniejszać działanie leków. Oto kilka przykładów najczęstszych kombinacji, które idą źle: Gingko biloba (miłorząb japoński)/witamina E + antykoagulanty (np. aspiryna = zwiększone ryzyko krwawienia Gingko biloba + ipubrofen (np. Ibuprom lub ketaprofen = podrażnienie żołądka) -> Gingko biloba + leki przeciwcukrzycowe = zwiększone działanie, które może spowodować zbyt wysoki poziom cukru we krwi. Niweczy też działanie leków przeciwnadciśnieniowych i nasila działanie antykoagulantów - znów ryzyko krwawienia. Magnez i wapń, żelazo, cynk i tetracykliny (antybiotyki) = mniejsze wchłanianie leków Miedź zmniejsza wchłanianie penicyliny ->Witaminy z grupy B zmniejszają działanie leków przeciwdrgawkowych Umiarkowanie jest uniwersalną zasadą Aby dana substancja dobrze działała, musi mieć odpowiednią ilość składników. Równie ważne jest dawkowanie. Podwojenie lub potrojenie dawki nie musi oznaczać, że coś będzie działać dwa razy lepiej. Wydalanie z moczem może prowadzić do nadmiaru witamin rozpuszczalnych w wodzie lub nagromadzenia w organizmie, które uszkadza narządy wewnętrzne (miedź). Przedawkowanie witaminy A może powodować zaburzenia wzrostu płodu. Nadmiar żelaza gromadzi się w wątrobie, trzustce i innych narządach. Palacze są bardziej narażeni na raka płuc, jeśli przyjmują beta-karoten (20-50mg/dzień). Jak widać, "witaminy" nie zawsze mają takie same właściwości zdrowotne. Jakie są korzyści z suplementów? Kierujemy się zasadą "najpierw czerp z natury, potem szukaj ulepszaczy". Zjawisko synergii jest zjawiskiem naturalnym. Kiedy składniki działają razem, pozostają w równowadze. Trudno jest to osiągnąć indywidualnie. Najpierw korygujemy naszą dietę, a potem w razie potrzeby suplementujemy tabletkami. Jest to oczywiste, ale często się o tym zapomina. Suplementy nie powinny być wymówką do zaniedbywania zdrowych nawyków. Możemy zadać sobie pytanie, dlaczego wypadają nam włosy lub łamią się paznokcie. Przeanalizujmy całą naszą dietę i poszukajmy ewentualnych niedoborów. Być może nie jemy wystarczająco dużo krzemu. Może to być prawdą, jeśli w naszej diecie jest dużo rafinowanego ryżu, białej mąki i zwykłego pszennego chleba. Krzem można znaleźć w gryce i prosie. Nawet niewielkie zmiany mogą mieć znaczący wpływ na Twój portfel, nie powodując większych strat finansowych. Suplementy nie są czymś, czego należy się wstydzić. Suplementacja w niektórych przypadkach może się opłacać. Sama żywność nie wystarczy. To jest ogromny temat i będę pisał o tym osobny post. Kwas foliowy jest obecny przed i w trakcie ciąży. Sportowcy często nie są w stanie lub nie chcą płacić więcej za niektóre składniki (np. białko można uzupełnić dietą Dodatkowe witaminy i minerały mogą być przydatne dla osób stosujących diety eliminacyjne, które wykluczają główne lub jedyne źródło danego składnika. Dla wegetarian witamina B12 - kup tutaj W sytuacjach, w których trudno jest zapewnić odpowiednie odżywianie z diety, jak np. witamina D (której niedobór występuje u ok. 90% Polaków), Spadki wchłaniania są często zauważalne u osób starszych oraz u osób z chorobami przewlekłymi. Jak stosować suplementy Przed zakupem suplementu warto poczytać na ten temat. Jaka dawka jest najlepsza, jak go przyswajać, jakie są możliwe skutki uboczne itp. Nie robimy tego na ślepo i nie spieszymy się z kupnem reklamowanych produktów. Warto zrobić rozeznanie, aby nie zostać wprowadzonym w błąd przez wielkie koncerny. Reklamy pokazują, że wszystko działa niemal natychmiast po zażyciu tabletki. Wszyscy są szczęśliwi i zdrowi, i ogólnie jest wspaniale. Rzeczywistość jest jednak zupełnie inna. Ważne jest, aby kupować świadomie, a nie impulsywnie. Należy pamiętać o następujących rzeczach: Jeśli jest taka informacja, przeczytaj ją. Skutki uboczne mogą być wywołane przez coś, co nie jest lekiem. Wbrew powszechnemu przekonaniu, suplementy nie są bardziej niebezpieczne niż leki. Ważne jest również, aby znać różnicę między lekami dostępnymi bez recepty a suplementami. Oba można kupić na stacjach benzynowych lub w sklepach, a łatwo jest pomylić ich granice. Na przykład Aviomarin jest lekiem, który zawiera substancję czynną dimenhydraminę. Locomotiv to suplement z imbiru. Oba są przeznaczone dla osób cierpiących na chorobę lokomocyjną. Jednak ich składy są zupełnie inne i nie mogą być stosowane zamiennie. Witaminy z grupy B ze względu na swoją komplementarność i równowagę mogą być stosowane w sposób kompleksowy. Mniejsza dawka podawana częściej działa lepiej niż jednorazowa dawka dużej dawki. Dlatego stosujemy jedną tabletkę dziennie, a nie kilka co tydzień. Tabletki musujące mogą być niebezpieczne. Można je przyjmować kilka razy dziennie, a często są stosowane do gaszenia pragnienia szybciej niż napoje gazowane. Niektóre składniki nie są ze sobą kompatybilne, więc podawanie ich w jednej tabletce nie jest najlepszym rozwiązaniem. Przyjmując zbyt dużo wapnia możemy zaburzyć jego wchłanianie i metabolizm. Żelazo z kolei utrudnia wchłanianie cynku. Zbyt duża ilość witaminy E również może być zaburzona przez duże ilości wapnia. Wszystkie biedronki to chrząszcze z rodziny biedronkowatych, które są także nazywane „bożymi krówkami”. Obecnie opisanych zostało około 4000 różnych owadów z tej rodziny, do których zaliczamy również biedronki azjatyckie. W Polsce żyje blisko 80 gatunków chrząszczy z rodziny biedronkowatych np. biedronki siedmiokropki, biedronki pięciokropki i biedronki dwukropki. Wszyscy doskonale znamy te niewielkie owady, które nie wyrządzają krzywdy człowiekowi i pomagają walczyć z bardzo żarłocznymi mszycami. Naszym rodzimym biedronkom zagraża biedronka azjatycka, która spotykana jest już na terenie całej Polski. Biedronkowate (Coccinellidae) to w większości pożyteczna chrząszcze, które nie są uciążliwe oraz nie zagrażają człowiekowi, choć żyją w naszym najbliższym otoczeniu np. w ogrodach i parkach. Jednym z niewielu wyjątków jest biedronka azjatycka (Harmonia axyridis), która przez pewien czas „służyła” człowiekowi w celu zwalczania mszyc. Została ona sprowadzona do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej i Europy z ze środkowej i południowo-wschodniej Azji. Niestety, jej „hodowle” wymknęły się spod kontroli, a biedronki azjatyckie szybko zaczęły się rozprzestrzeniać, zagrażając innym gatunkom chrząszczy z rodziny biedronkowatych. Ten gatunek inwazyjny jest także potencjalnie niebezpieczny dla człowieka – ugryzienie biedronki azjatyckiej może doprowadzić do wystąpienia reakcji alergicznej, która objawia się nie tylko opuchlizną i świądem w miejscu ugryzienia, ale także np. obrzękiem twarzy i oczu. 1. Gatunki biedronek występujące w Polsce – charakterystyka Wszyscy znamy nienastawione wrogo do człowieka boże krówki, czyli różne gatunki biedronek. Nasze babcie często przynosiły te owady do domów, gdy na roślinach doniczkowych zaczynały żerować niszczące je mszyce, które są podstawowym pożywieniem biedronek. Biedronki są bardzo pożytecznymi mieszkańcami naszych ogrodów – oprócz mszyc, zjadają również czerwce i niektóre gatunki roztoczy. W Polsce żyje niemal 80 gatunków chrząszczy z rodziny biedronkowatych. Najbardziej znane są: biedronka dwukropka (Adalia bipunctata), biedronka pięciokropka (Coccinella quinquepunctata), biedronka siedmiokropka (Coccinella septempunctata). Inne rodzaje chrząszczy z tego gatunku to np. biedronka oczatka i biedronka dziesięciokropka. Wiele gatunków biedronek trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka. Chrząszcze z rodzaju biedronkowatych mają pękate, owalne ciało koloru czerwonego, żółtego, pomarańczowego lub czarnego. Biedronkę dwukropkę, pięciokropkę i siedmiokropkę łatwo rozpoznamy, licząc czarne kropki na czerwonym pancerzyku tych owadów – liczba kropek wskazuje na konkretny gatunek owada. Rodzime biedronki nie są dla człowieka zagrożeniem – wręcz przeciwnie – pomagają kontrolować populację mszyc i innych szkodników, które niszczą rośliny kwitnące. Dorosłe osobniki zimują w zakamarkach naszych domów oraz w ziemi, pod korą drzew i np. w drewutniach. Wiosną składają jaja na wewnętrznej stronie liści, z których wylęgają się larwy. Zarówno dorosłe biedronki, jak i ich larwy są dla drapieżników trujące – natura wyposażyła biedronki w mechanizmy obronne. Ich kolor jest dla innych owadów oraz ptaków ostrzeżeniem – w ciele biedronek znajduje się trująca hemolimfa, jednak nie zagrażają one człowiekowi. Dzięki temu zarówno dorosłe biedronki, jak i larwy nie muszą obawiać się drapieżników i mogą prowadzić otwarty tryb życia. Większość naszych rodzimych biedronek żywi się mszycami, czerwcami i roztoczami, jednak np. żółta biedronka mączniakówka żywi się wyłącznie mączniakami. 2. Biedronki azjatyckie (Harmonia axyridis) – charakterystyka Jak już zostało wspomniane, biedronki azjatyckie to gatunek inwazyjny, który zmniejsza populację naszej rodzimej siedmiokropki, pięciokropki i dwukropki, co nie pozostaje bez szkody dla środowiska naturalnego. Ze względu na zwiększającą się populację biedronki azjatyckiej na terenie Polski, inne gatunki chrząszczy z rodziny biedronkowatych zaczynają być zaliczane do grupy owadów zagrożonych wyginięciem. Biedronka azjatycka, inaczej biedronka arlekin lub biedronka ninja, jest gatunkiem indukowanym z obszaru południowo-wschodniej Azji i środkowej Azji. Obecnie jej występowanie jest bardzo powszechne w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej i w Europie. Owady te nie występują w Afryce, w Australii i w Ameryce Południowej. Obecność biedronki azjatyckiej na terenie Polski potwierdzono w 2006 roku. Od tej pory liczebność tych chrząszczy z rodziny biedronkowatych systematycznie się zwiększa. Całe kolonie biedronek azjatyckich możemy obserwować w naszym najbliższym otoczeniu np. w parkach oraz w okolicy okien domów i mieszkań, w których ramach znajdują one doskonałe schronienie na zimę. Biedronki azjatyckie często znajdujemy również wiosną, kiedy opuszczają swoje zimowe kryjówki. Zarówno w przypadku naszych rodzimych biedronek, jak i biedronek azjatyckich zimują jedynie dorosłe owady, które wiosną przystępują do rozmnażania. W sezonie wiosenno-jesiennym populacja biedronki azjatyckiej może powiększyć się nawet o 3 pokolenia. Biedronka azjatycka jest drapieżnikiem – zjada przede wszystkim mszyce, co sprawia, że w pewien sposób jest pożyteczna, jednak ze względu na agresywne usposobienie, zagraża bioróżnorodności owadów z rodziny biedronkowatych, a także człowiekowi. Biedronka azjatycka ogranicza dostęp do pożywienia naszym rodzimym gatunkom biedronek oraz zjada ich jaja i larwy. Biedronki arlekin rozmnażają się w zastraszającym tempie – jedna kolonia tych owadów może liczyć nawet do kilku tysięcy osobników. Biedronka azjatycka może mieć różne ubarwienie. Jest najczęściej żółta, pomarańczowa lub czerwona z czarnymi kropkami, których liczba może się zmieniać. Zdarza się także, że biedronka ninja jest czarna w czerwone kropki. Jej larwy również mają dość charakterystyczny wygląd – mają na grzbiecie kolce oraz pomarańczowe brodawki. Charakterystyczna dla biedronki azjatyckiej jest obecność białych plam w okolicy głowy. U niektórych osobników w tym miejscu widnieje ciemny wzór, który układa się w kształt litery „M”. 3. Jak odróżnić biedronkę azjatycką od innych biedronek? Na pierwszy rzut oka odróżnienie różnych gatunków biedronek jest bardzo trudne, jednak możemy poznać przedstawicieli inwazyjnego gatunku po kilku cechach charakterystycznych. Są to przede wszystkim duża liczba kropek, białe plamy w okolicy głowy, wzór w kształcie litery „M” na głowie lub przedpleczu. Jej ciało jest bardziej wypukłe niż ciało np. biedronki dwukropki. Biedronka azjatycka może ugryźć człowieka, co sprawia, że jej pojawienie się w naszym otoczeniu powoduje problemy. Owady te są szczególnie niebezpieczne dla niemowląt i małych dzieci, jednak mogą także boleśnie gryźć naszych czworonożnych przyjaciół. 4. Dlaczego biedronki azjatyckie są niebezpieczne? Biedronki azjatyckie są dość agresywne w stosunku do przedstawicieli innych gatunków owadów z rodziny biedronkowatych. Zagrożeniem dla człowieka są nie tylko dorosłe osobniki, ale także larwy, które często żerują na liściach np. drzew owocowych i krzewów. Biedronki azjatyckie mogą przedostawać się do naszych domów i mieszkań przez otwarte okna w celu poszukiwania schronienia, co sprawia, że możemy mieć z nimi bardzo bliski kontakt, a to zwiększa ryzyko ugryzienia. 5. Ukąszenie biedronki azjatyckiej Ugryzienie biedronki azjatyckiej jest bolesne. W miejscu ugryzienia pojawia się czerwony bąbel, który dość mocno swędzi. Czasami może dojść do wystąpienia lekkiej lub nasilającej się reakcji alergicznej, która objawia się znacznym obrzękiem. Na szczęście, większość ugryzień nie prowadzi do powikłań. Warto jednak pamiętać, że reakcję alergiczną może wywołać zarówno ugryzienie dorosłego owada, jak i larwy i nie musi się ona pojawić po pierwszym ukąszeniu. Szczególnie powinniśmy się chronić przed tymi owadami, gdy wykonujemy prace ogrodowe w miejscu ich bytowania, np. przycinamy rośliny, na których widoczne są mszyce. 6. Jak pozbyć się biedronek azjatyckich z naszego otoczenia? Istnieje kilka skutecznych sposobów na biedronki azjatyckie. Jednym z najlepszych jest posadzenie roślin, które odstraszają te owady. Doskonale w tym celu sprawdzają się zioła mięta pieprzowa, która wydziela bardzo intensywny zapach. Biedronki azjatyckie nie lubią również kwaśnych owoców, co sprawia, że możemy do walki z tymi owadami wykorzystać np. cytrusowe olejki eteryczne. Jeżeli odkryjemy kolonię tych owadów za zasłoną lub w okiennej ramie, to powinniśmy zebrać je za pomocą odkurzacza i pozbyć się zawartości pojemnika na kurz w sposób, który uniemożliwi owadom ponowne zasiedlenie naszej prywatnej przestrzeni. Worka z odkurzacza nie należy wrzucać do domowego pojemnika na śmieci, bo owady szybko go opuszczą i zaczną ponownie szukać kryjówki. Możemy również ustawić specjalne domki dla owadów w ogrodzie, dzięki którym biedronki nie będą szukały schronienia we wnętrzu domu. Czytaj też:Pluskwy w domu – skąd się biorą, jak wyglądają, objawy ugryzienia i sposoby, by się ich pozbyć Klejnotowe skarabeusze Klejnotowe skarabeusze (ang. gem scarabs) są kopiącymi, insektoidalnymi stworzeniami które zamieszkują jałowe i piaszczyste ziemie. Opis[] Klejnotowy skarabeusz ma metaliczny i opalowy pancerz, tak jasny że prawie ciężko na niego patrzeć. Kolor pancerza często delikatnie się zmienia wzdłuż skarabeusza. Jego plecy wyłożone są wzdłuż skrzydeł czymś na kształt klejnotów - to skrystalizowane minerały, równie jasne i piękne co prawdziwe klejnoty. Klejnotowe skarabeusze występują w wielu różnych odmianach (np. diamentowy, szafirowy i szmaragdowy), a każda ma na grzbiecie kamienie różnego rodzaju. Klejnotów zawsze jest jednak sześć. Klejnotowe skarabeusze mają zwykle po 60 cm długości tułowia, oraz mają 6 kolczastych nóg i groźne żuwaczki przystosowane do kruszenia skał. To przystosowanie jest również użyteczne przy ranieniu zwierząt oraz ludzi. Gdy klejnotowy skarabeusz wyskuje spod ziemi, rozrzuca wokół siebie piasek i kamyki, a jego żuwaczki klekoczą groźnie. Charakter[] Klejnotowe skarabeusze kierują się w całości instynktem, oraz nie mają współczucia i moralności. Ich charakter jest zawsze neutralny. Zwyczaje[] Klejnotowe skarabeusze prowadzą dzienny tryb życia; żyją i polują w stadach liczących od dwóch do dziesięciu osobników. Dużą część życia spędzają w tunelach, przekopując piasek w poszukiwaniu minerałów do pożarcia i dodania do swoich pancerzyków. Polują na wszelkie żywe istoty, świadome czy nie - dla mięsa. Minerały które zje klejnotowy skarabeusz trafiają do jego pancerza, oraz rosnących na nim klejnoto-podobnych wyrostków. W największych z tych krystalicznych wyrostków klejnotowy skarabeusz gromadzi magiczną energię zużywaną w zdolnościach czaropodobnych. Kiedy żuk zużywa energię z kryształu, wyrostek kruszy się na kawałki oraz zostaje zrzucony. W ciągu jednego dnia odrastają one jednak na tyle, żeby znowu gromadzić użyteczną energię. Środowisko[] Klejnotowe skarabeusze preferują gorące i suche, piaszczyste tereny; zwykle pustynie i ziemie dotknięte suszą. Wiadomym też jest, że zamieszkują granice ze stepami podczas lata. Gniazda[] Swoje kopce budują w pobliżu zbiorników wodnych, oaz, rzek, oraz innych miejsc w które przychodzą zwierzęta. Niektóre uczą się korzystać z tras jakimi ludzie i ich zwierzęta zmierzają na targ - i tam zakopują się pod drogą aby czekać na ofiary. Relacje[] Klejnotowe skarabeusze nie są tak naprawdę owadami. Ich osobliwa natura znana jest mieszkańcom pustyni; nie lubią oni klejnotowych skarabeuszy, bo te wyjadają cenne minerały i okradają ziemię z jej naturalnych dóbr które umożliwiają rolnictwo. Przy swojej niezwykłej zdolności do wyszukiwania cennych minerałów, klejnotowe skarabeusze atakują karawany handlowe i podróżujących kupców, którzy dostarczają im obu rodzajów upragnionego pokarmu. Przy złapaniu świadomej zwierzyny, klejnotowe skarabeusze zjadają wszelkie minerały i niemagiczną materię razem z ciałem. Pozostałe przedmioty mogą pozostać w miejscu zdarzenia. Skarby[] Klejnotowe skarabeusze nie zbierają skarbów - one je zjadają. Ci, których skarby zostały nadgryzione przez bandę skarabeuszy, mogą czerpać pewną pociechę z faktu że klejnoty i pancerze klejnotowych skarabeuszy osiągają wysokie ceny. Po wyrwaniu, klejnoty tego potwora od razu rozsypują się w pył, ze względu na przekaznie magicznej energii innemu klejnotowi. Wyrwanie klejnotu dodatkowo zadaje skarabeuszowi 1 punkt obrażeń. Usunięte z pancerzy skarabeusza, ich klejnoty tracą magiczne właściwości, ale zachowują swoją wartość. Jeśli skarabeusz zostanie zabity przed codziennym zużyciem swoich mocy, każdy z pozostałych klejnotów może zostać wyrwany i sprzedany za sto sztuk złota. Materiały[] Metaliczne pancerze klejnotowych skarabeuszy są dobrym materiałem na biżuterię, pigmenty, kosmetyki i barwniki. Niektóre pustynne ludy umieją nawet zrobić z nich metalowe nici. Pancerz każdego zabitego skarabeusza jest wart od 1 do 100 sztuk złota, zależnie od stopnia uszkodzenia. Jako chowańce[] Klejnotowy skarabeusz może zostać wybrany na rozwiniętego chowańca dla czaromiota dowolnego charakteru. Jego potencjalny pan musi jednak umieć rzucać czary poziomu 5 lub wyższego i posiadać atut większy chowaniec. Podczas przywoływania, pan wybiera czar-sztuczkę której jego klejnotowy skarabeusz będzie używać jako swojej zdolności czaropodobnej. Ta umiejętność nie może zostać zmieniona po przywołaniu stworzenia. Walka[] Klejnotowe skarabeusze atakują całymi grupami łowieckimi. Siedzą w ziemi i aktywują zasadzkę kiedy tylko ofiara przechodzi po nich; starają się od razu zadać jak najwięcej obrażeń aby zmaksymalizować efektywność zaskoczenia. Jeśli to nie wystarczy aby położyć ofiarę, używają mocy klejnotów aby ją oszołomić lub dobić. Klejnotowe skarabeusze są niezmordowane; nie rezygnują z walki aż zostaną zabite. Moce[] Klejnotowe skarabeusze wyczuwają drgania na odległość 9 metrów. Dodatkowo, każdy z nich może sześć razy na dzień użyć zdolności czaropodobnej, unikalnej dla jego odmiany. Kilka przykładów poniżej: Diamentowy: flara Szmaragdowy: kwasowy rozprysk Szafirowy: promień mrozu Topazowy: leczenie mniejszych ran Onyksowy: zadawanie mniejszych ran. Klejnotowe skarabeusze występują w różnych odmianach. Każdy czar poziomu 0 (sztuczka) nadaje się na zdolność czaropodobną dla konkretnej odmiany klejnotowego skarabeusza, zależnie od klejnotu jaki odtwarza. Zobacz również[] Skarabeusz skarbu Źródła[] Monster Manual V (2007; 3e)

czy skarabeusze są niebezpieczne